KONIEC NIEWINNOŚCI - AMI SAKURAI

2009-03-16T12:51:00.000-07:00

Mała niepozorna ksiązeczka. 120 strona, a na nich...wszystko...No...prawie...

Poznajemy 17-letnią dziewczynę, która razem ze znajomymi ze szkoły postanawia załozyć własny interes - DYMAKS (od "dymanie na maksa") Otoż dziewczyny z liceum prostytuują się za 10tys jenów. Ale, nasza bohaterka, ma jeszcze jedną tajemnicę - romansuje bowiem ze swoim niepełnosprawnym umysłowo bratem. Żeby tego było mało, Ami dowiaduje się, że została poczęta - jeszcze wtedy eksperymentalną - motodą in vitro, a jej ojcem jest dawca spermy 307 (odnajduje swojego prawdziwego ojca - ktorego nota bene leczy z impotencji i uprawia z nim seks przy grobie jego zmarlej dziewczyny). W międzyczasie zachodzi w ciązę ze swoim bratem (jak już wiemy, przyrodnim). Na imprezie zorganizowanej przez znajomego muzyka na Ami dokonywany jest zbiorowy gwałt. A potem - nasza bohaterka ucieka z bratem i rozpoczyna nowe, całkiem inne zycie...

MOCNE! , Seks, narkotyki, kazirodztwo, gwałty, uciezki... Tak naprawdę na niespelna 150 stronach zapisany został obraz przerażonej zyciem małej dziewczynki, ktora nie potrafi sobie poradzić z samą sobą i szuka jakiegokolwiek sposobu, żeby jej zycie choć trochę się odmienilo. Ami, mimo - pozornie - normalnego dziecinstwa i wieku młodzieńczego przechodzi prawdziwą "szkołę życia". Bo jej dom nie jest DOMEM. Przyszlo jej zyć w rodzinie, w ktorej matka nienawidzi swojego chorego syna, ojciec nienawidzi swojej (nie swojej) córki,żona nienawidzi męza, a Ami musi się w tym wszystkim odnaleźć i znaleźć choć jeden punkt zaczepienia, jeden punkt odniesienia, jedną - jedyną stałą rzecz w jej popieprzonym życiu. Trafia na jej brata... Cóz...

Nie każdemu ksiązka ta do gustu przypadnie. Nie każdy lubi sceny brutalnego zbiorowego gwałtu na niepełnoletniej ciężarnej dziewczynie, ale jeśli trochę się zagłebić i zobaczyć drugą, głębszą część ksiązki - warto. Zobaczycie wtedy bohaterkę - małą zagubioną dziewczynę, która nie wei, w którą stronę się ruszyć; nie wie, co robić, a kazda jej kolejna decyzja pociaga za sobą konsekwencje, z których 14, 15, 16, 17-latka sprawy zdawać sobie nie może...

GARGULEC, ANDREW DAVIDSON

2009-03-16T07:24:00.000-07:00

Powiedzmy sobie szczerze i dosadnie: nie miałam ochoty czytać tej książki. Nie miałam ochoty na powieść z cyklu o zaginionym skarbie, spadku Templariuszy i tego typu bzdetach. Za dużo tego w swoim czasie przeczytałam i ciągle mam przesyt, tym bardziej, ze książkę reklamuje hasło "miłość silniejsza niż śmierć" - czegóż więc można się spodziewać jeśli nie błahej konstrukcji, średniej treści, banałów i tendencyjności?

ALE!! Książka Davidsona jest inna. Zacznijmy jednak od początku...

Główny bohater książki ukazuje nam się jako ćpun i pijak powodujący wypadek samochodowy, w wyniku którego trafia dość mocno poparzony do szpitala. Tam, po obudzeniu się ze śpiączki widzi tylko jedno rozwiązanie - musi popełnić samobójstwo i o tym mysli całymi dniami. Bo co innego zrobić, jeśli mamy okaleczone cale ciało, a takie są skutki jazdy po kokainie? Tym bardziej, że w wyniku wypadku traci to, co dla niego najwalniejsze - penisa...

Monotonne szpitalne życie z czasem zacznie mu urozmaicać Marienne Engle - schizofreniczka, rzeźbiarka, kochanka naszego bohatera. Ale nie kochanka w dosłownym słowa znaczeniu. Otóż Marienne twierdzi, ze w XIV wieku ona i on byli kochankami. I pomyślcie sami - Wy uwierzylibyście w coś takiego? Marienne snuje opowieści,przenosi nas to do średniowiecznej Japonii, to do świata Wikingów, to do Florencji; opowiada o swoim poprzednim życiu w tak sugestywny sposob, że bohater zaczyna zastanawiać się, co jest prawdą, a co po prostu objawami chorobowymi Engle.

Bezimienny narrator - i zarazem bohater książki - musi więc podjąć decyzję - wierzy czy nie wierzy. Symboliczny i wielokrotnie przypominany ogień trawi bohatera nie tylko od zewnątrz ale i od środka. Co więcej, postać musi przejść przez gorące piekło - to fizyczne związane z leczeniem ran poparzeniowych oraz dantejskie - podczas czytania fragmentów "Boskiej Komedii".

Tak naprawdę, "Gargulec" nie jest powieścią odkrywczą - o wszystkim, o czym pisze Davidson, już było, ale autor - mimo tak popularnych tematów jak siła miłości, uleczalnej sile cierpienia, kara, zbrodnia, odkupienie winy, wędrówka, próba odnalezienia samego siebie - pisze w sposób dość przekonujący i wciągający. Narracja przeskakuje - to jest pisana w rodzaju żeńskim, to w męskim, raz jesteśmy w szpitalu, to znowu przenosimy się do średniowiecznego miasta. Kiedy narratorem jest snująca swoje opowieści Marienne, czytelnik ma wrażenie, że czyta "Księgę 1001 nocy", a ona - niczym Szeherezada - przenosi nas w coraz to nowe miejsca.

Kiedy stery przejmuje bohater - zwraca się często bezpośrednio do czytelnika, podtrzymuje "dialog" i sprawia ,że coraz bardziej jesteśmy ciekawi ciągu dalszego.

Na Zachodzie "Gargulec" jest już powieścią niemal kultową. Czy u nas też tak będzie? Mam nadzieję, bo Davidson zapowiada się na pisarza dość sprawnie posługującego się językiem. Tylko czy sama "sprawność" wystarczy? Czy na kolejną powieść Kanadyjczyka będziemy musieli poczekać znowu 7 lat?

KETCHUP

KONIEC NIEWINNOŚCI - AMI SAKURAI

GARGULEC, ANDREW DAVIDSON